Martıların Hüzünlü Çığlıkları | Kurşunsuz Kalem

 Hayata, edebiyata ve duygulara dair paylaşımlar yapan Kurşun Kalemin sayfası ile şiir, özlü söz ve edebi metinler paylaşan Kurşun Kalem Kelimeleri sayfası geniş bir kitleye hitap etmektedir.

Sanırım tanrı beni unutmuştu. Kimseyle paylaşmadığım, paylaşmak istemediğim kendi yalnızlığımın dehşetli karanlığında, kendi yazgımı belirlemeye karar verdiğimden beri dönüp bana bakmıyordu. Biriktirdiğim acıları bir kenara bırakıp, yeniden dirilişin puslu yolculuğuna adım atmak üzereyim. Hayatımın bir döneminin bitmek üzere, yenisinin ise birkaç adım ötemde olduğunun bilincindeydim. Uzamış sakalımla ellerim ceplerimde, rüzgâra tutunmaya çalışan martıların, hüzünlü çığlıklarını dinliyordum. Çevredeki sisli ve huzursuz eden sessizliği bölen tek şey, martıların hüzünlü çığlıklarıydı. Arada bir martılarla göz göze geliyorduk, nede çok birbirimize benziyorduk. Yüreğimizdeki hüzün sesimize yansımıştı. Aramızdaki tek fark onlar rüzgâra tutunmaya çalışırken, ben hayata tutunmak istemiyordum. Bu içinde çırpınıp durduğum, çırpındıkça daha çok tükendiğim mutsuzluğumun dışa vuru muydu?

 Hem yaşam dediğimiz neydi ki?

Geçmiş, şimdiki zaman ve gelecek. Geçmişim kocaman bir yalnızlığın karanlığında biriktirdiğim acı ve hüzünle doluydu. Ben bu acı ve hüznümü içimde büyüterek şimdiki zamana gelmiştim. Şimdiki zamana esir olmak istemiyordum.

Gelecek ise kulağımda bir melodi gibi yankılanan ve dağınık gökyüzünde rüzgâra tutunmaya çalışan martıların hüzünlü çığlıkları kadar yakınımdaydı. Martılarla her göz göze geldiğimde, bu içsel sarsıntıyı hissediyordum. Aslında bu, yüreğimde biriktirdiğim acıların dışavurumuydu.

Martıların hüznü çağrıştıran çığlıklarına bakılırsa, varmak istediğim ve içinde anıların olmadığı, geleceğe dair umutlarımla hayatımın anlamını çözmek için kendimi gömmek istediğim liman çok yakınımda olmalıydı.

Bu defa kendi yönümü bulabilirdim, bunun için tanrının kibirli bir şekilde yol göstericiliğine ihtiyacım yoktu. Birazdan bir örümcek ağı gibi üstüme çökecek olan gecenin karanlığında, varmak istediğim limana varmam için, martıların hüzünlü çığlıkları bana yol gösterip eşlik edeceklerdi.

Kurşunsuz Kalem. kibirli bir şekilde yol göstericiliğine ihtiyacım yoktu. Birazdan bir örümcek ağı gibi üstüme çökecek olan gecenin karanlığında, varmak istediğim limana varmam için var.

…..