Fesleğen | Raziye Gökbudak
Pencere önünde bir fesleğen;
çiçeksiz ama hoş kokulu,
iddiasız ama kendince önde.
Haşereleri kokusuyla kaçıran,
insana ferahlık veren,
rüzgârda yeşil yeşil,
ifil ifil salınan…
Her evde vardır bir fesleğen;
görülür, geçilir yanından,
çoğu zaman değeri bilinmez.
Oysa yokluğu,
varlığından önce fark edilir.
Hafif gölgeli bir alan,
iki günde azıcık su…
Yaşatır onu.
Yeter.
Biraz meltem rüzgârı yeter
kokuyu yaymaya.
Ne çok su ister
ne de güneş altında gösteriş.
Bir pencere önü,
bir tutam huzur,
biraz sevgi…
Bazen hayat da böyledir;
azla yetinenler
çokça iyilik bırakır.
Bazı güzellikler
göz almaz;
iyi gelir.
Bazı insanlar da
fesleğen gibidir…
Sessizce yaşar,
kimseye yük olmaz.
Ama çekilip gittiğinde
evin kokusu değişir.
Biraz gölge,
biraz su,
biraz sevgi…
Bir de meltem.
Kokusu yayılmaya
yeter…
Raziye Gökbudak
28 Ağustos 2026