Görünmeyenin Ağırlığı | Coşkun Durusu
İnsan, cebinde taşıdıklarından çok, kimseye göstermeden içinde sakladıklarıyla yaşlanır.
Kimi eski bir kırgınlığı taşır yüreğinde; yıllar geçse de dokunulduğunda sızlayan… Kimi yarım kalmış bir vedayı, kimi hiç söylenmemiş bir sevgiyi… Kimi de kendisine yapılan onca şeye rağmen başkasına kötülük düşünemeyen o güzel yanını saklar herkesten.
Bazılarının yüreği hatıralarla doludur, bazılarınınki sorularla… Bir de kimseye anlatmadığı hayalleri vardır insanın; gecenin en sessiz anında çıkarıp baktığı, sonra yeniden derinlerine sakladığı…
Oysa hayat, insana zamanla bir şey öğretir: Her yükü taşımak zorunda değilsin. Bazı kırgınlıkları bırakmalı, bazı insanları affetmeden de geride bırakabilmeli, bazı kapıları ardına kadar kapatırken kendine açılan pencereyi unutmamalısın.
Çünkü yüreğin, geçmişin bütün ağırlıklarını saklamak için yapılmış bir sandık değil; yeniden sevebilmen, güvenebilmen ve kendin kalabilmen için sana verilmiş en kıymetli emanettir.
Bir gün herkes kendi yoluna gider. Unvanlar unutulur, yüzler değişir, sesler uzaklaşır…
Ama senin kimse görmezken taşıdığın iyilik, bir başkasının hayatında hiç tahmin etmediğin kadar uzun yaşayabilir.
Öyleyse yüreğini yokla…
İçinde seni hayata bağlayan bir umut mu var, yoksa artık sana ait olmayan insanların bıraktığı yükler mi?
Belki de bugün, yüreğinin cebinden bir şey çıkarıp bırakma günüdür.
Çünkü insan bazen yeni bir şey kazanarak değil, artık taşıması gerekmeyen bir şeyi bırakarak hafifler.