Günün Şiiri | Kalemimi Kırmış Kızım | Yılmaz Tizgöl
Nasıl anlatsam bilmiyorum…
Dağlarım karlı, benim.
Zor geçer kışlarım.
Yolumu gözler kızım.
Kapanır yollarım, üşürüm, yalnızım.
Kar basar üzerime.
Kırılır dallarım.
Gecelerim boran olur.
Kurtlar iner köylerime.
Hasatlarım talan olur.
Çığ düşer yüreğime,
eşkıya yaşlar basar
gözlerime…
Kara kış pusu kurmuş kaderime,
duman olur, viran olur.
Dönüş yakındır desem,
söylesem, yalan olur.
Hayatım geçti göçebe.
Kaderle oynadım körebe.
Son mevsimi ömürlük.
Bu oyunun son perdesi.
Belki tek yüz görümlük
tesellinin zerresi.
Geldi belki zamanı,
çıkmak için son yolculuğuma.
Sobelendim hayata,
elma dersem çık!
Armut dersem çıkma.
Kızıla çalar topraklarımın
altın rengi yaprakları.
Ve bir ömrün sonbaharı.
Yalandan dolandan ayrılmanın günü, saati…
Hayat denen yolculuk ve geri dönüş akdi.
Bütün dertlerden sıyrılma
vakti.
Kader denen yazının kutsal
daveti.
Ve mizanın iki kefesi.
Bir tarafta hayatım, bir tarafta hikâyesi.
Ağırsa hayatım hikâyesinden,
cehennem dediğin nedir ki?
Hafifse zaten istemem cenneti.
Gökyüzünde bulutlara,
kuşlara
karışacağım.
Kavuşup tüm çiçeklere.
Dağlara haykıracağım.
Uçurtmanın peşinde.
Çocuklar gibi.
Hiç utanmadan.
Hıçkıra hıçkıra ağlayacağım.
Uzun lafın kısası,
meselenin hülasası.
Gurursa yaşamın sahte cilası,
özlem yırtılan ömrümüzün gerçek yaması.
Çok zaman oldu, bulut gözlüm, görmeyeli seni.
Ay’ın şimali. Gecemin hilali.
Göğsümde uyuttuğum.
Bir nefeslik kokusunda derdimi unuttuğum.
Yıldız gibi kaymasın diye avucumda tuttuğum.
Küçük kuşum, tatlı kızım.
Gönül ağrım, yürek sızım.
Sen yoksun ya, bahar gözlüm.
Bir gök taşı kadar ıssızım.
On iki yaşındaydın, terk ettin.
Tamam… kızım, dedim, reddettin.
Bir daha görmek istemedin.
Ne dediysem dinlemedin.
Bir fotoğraf karesi geçti elime.
“Bu senin kızın, bak!” dediler.
İnanamadım gözlerime.
Şaşırdı kaldı gözlerim, ben küçüklüğünü özlerim.
Büyüyüp serpilmişsin.
Genç kız olmuşsun.
Sanki bir başkası, sanki yabancı.
Sen hariç… nur tanem, herkes… yalancı.
Bilmiyorlar ki başımın tacı,
derdimin ilacı.
Kimisi, “O küçük, sen affet.” diyor.
Ben affetsem ne olur ki? O beni affetmiyor.
Kalemimi kırmış kızım.
Alın yazım…
Hayır/sızım.
Yaram derin, sızım sızım.
İflah olmaz yaralarım.
Kan kaybım çok.
Dermansızım.
Deva bulmaz.
Dermanım yok.
Umarsızım.
Barışmak ne kelime…
Dokunamam bile.
Utanırım.
Bakamam ki yüzüne.
Gözünün içine.
Dizinin dibine
sokulamam ki.
Oysa…
Sen doğduğun gün.
Güneş başka doğmuştu.
Sen doğduğun gün.
Dünya benim olmuştu.
Sen doğduğun gün.
Ruhum senle dolmuştu.
Söyleseler inanmazdım bir gün.
Canpareme darılacağım.
Affetsen de beni.
Affetsem de seni.
Söylesene bana, sana nasıl
sarılacağım…?
Yılmaz Tizgöl
01.05.2020
……