Kadın, Felsefenin Cevaplayamadığı Soru | Coşkun Durusu
Birisi’nin kaleminden…
Felsefe yüzyıllardır insanı anlamaya çalışıyor. Varlığı sorguluyor, aklı tartıyor, hakikatin peşinden koşuyor. Peki, kadını ne kadar anlayabildi?
Platon kadını, ideal devletin içinde erkeğin yanında düşünmeye çalıştı. Aristoteles, kendi çağının sınırları içinde kadını erkeğin gerisinde konumlandırdı. Simone de Beauvoir ise yüzyıllar sonra şu gerçeği tartışmaya açtı.
Kadın, yalnızca doğduğu için değil, toplum tarafından biçimlendirildiği için de kadın olur.
Çünkü kadın, tarihin büyük bölümünde felsefenin konusu oldu ama öznesi olma hakkı için mücadele etmek zorunda kaldı. Onun adına konuşuldu, nasıl yaşaması gerektiği anlatıldı, ne hissetmesi gerektiği belirlendi. Oysa kimse şu soruyu yeterince sormadı: Kadın, başkalarının tanımladığı kişi olmaktan vazgeçip kendini kendi kelimeleriyle anlatabilseydi, dünya nasıl bir yer olurdu?
Kadın yalnızca sevginin, güzelliğin, anneliğin ya da fedakârlığın sembolü değildir. O; düşünen, sorgulayan, yanılan, üreten, itiraz eden ve kendi varlığına anlam veren bir insandır. Değeri, bir erkeğin hayatındaki yerinden değil, insan olarak sahip olduğu özgürlükten ve onurdan gelir.
Belki de asıl mesele, felsefenin kadına nasıl baktığı değil; insanlığın, kadının kendisine bakışını neden bu kadar uzun süre kontrol etmeye çalıştığıdır.
Çünkü bir kadının düşüncesinden korkan toplum, aslında onun düşüncesinden değil, o düşüncenin değiştirebileceği düzenden korkar.
Ve işte tam burada, felsefe yeni bir soruyla karşı karşıya kalır:
Kadını anlamak mı istiyoruz, yoksa onu kendi düşüncelerimize sığdırmaya mı çalışıyoruz?
Belki de gerçek aydınlanma, kadının kendisini anlatmasına izin verildiği gün değil; artık kendisini anlatmak için kimseden izin almak zorunda kalmadığı gün başlayacaktır.
Çünkü kadın, felsefenin çözmesi gereken bir bilmece değil; kendi hakikatini kurabilen bir insandır.
Birisi…