Kitap Alıntıları | Tottenham Boys | Dursaliye Şahan

 Fitzrovia Community Centre

Exiled Writers Ink / The Refugee Archive – A Consultation and ınvolvement Project / Westminister University

Sürgündeki yazarlar projesine Tottenham Çocukları’ndan kısa bir bölüm okuyarak katkıda bulundum.

Fatih Öğretmenle sürekli mektuplaşıyordum. Ona okuduğum kitaplardan, kütüphaneden, futbol kulübünden, dedemden hatta Tahir’den bahsediyordum. Daha çok gelecek üzerine fikirlerine ihtiyacım vardı. Onun yardımıyla yolumu buluyor, gibiydim. Üniversite için önümde iki seçenek vardı. Ya siyasal okuyacaktım ya hukuk. Bu iki bölüm; ideallerim için merdivenleri çıkarken, bana diğer bölümlere göre daha çok yardım edebilirdi. İki yıl sonra üniversitede olacaktım. Burs bulamazsam zorlanacaktım. Fatih Öğretmen, “Şimdi bunları düşünme demişti..

Hayallerimle birlikte içimde filizlenen duygularım, ruhumu ve aklımı ele geçirmiş gibiydi. Gecenin sessiz karanlığında kanatlanıp köyden çıkıyordum. Her seferinde tanımadığım bir şehrin sokaklarında, kötülerle savaşırken uykuya dalıyordum. Sabahları aynı toprak evde, aynı yer yatağında uyandığımda bazen keyfim kaçıyordu. Bir kez olsun hayallerim gerçek olsaydı ne olurdu ..?

Tottenham Çocukları, s: 22 

It was as if the feelings that germinated within me along with my dreams had taken over my soul and my mind. In the silence of the night I took wing left the village. I would fall asleep while of the night. I took wing and left the village. I would fall asleep while fighting evil people in the streets of a city I didn’t know. When I awoke in the same adobe house sleeping on the floor I would sometimes feel depressed. What if just for once my dreams would come true? Tottenham Boys, p:

I was constantly exchanging letters with My Teacher Fatih. I told him about the books I was reading, the library, the football club, my grandfather, even Tahir. More than anything, I needed his thoughts about the future. With his help, it felt as though I was finding my way.

When it came to university, I had two options ahead of me. Either I would study political science or law. These two fields could help me more than others as I climbed the steps toward my ideals. In two years, I would be at university. If I couldn’t find a scholarship, things would be difficult. Mrs. Fatih had said, “Don’t think about these things now.”