Unutma! | Raziye Gökbudak
Düştüğünde sana uzanan eli…
Unutma!
O el, sadece kaldırmaz;
İnsanlığını hatırlatır…
Unutturma!
Zor zamanında yanında olanı…
Unutma!
Verilen para değil;
Güvendir, vefadır…
Yürekte saklıdır, satılmaz, unutulmaz!
Yüreğin ağlarken gözyaşını sileni…
Unutma!
Herkes görür acını…
Ama herkes dokunamaz; dokunan unutulmaz!
Yükselirken sana basamak olanı…
Unutma!
Zirveye çıkmak kolaydır belki…
Ama çıktığın yolu inkâr etmek; insana yakışmaz, yakıştıramaz!
Destek olanı unutmak, bindiğin dalı kesmektir!
Çıkarken kırdığın her dal…
İnerken tutunacak umudu eksiltir; seni eksiltir!
Bir de vardır…
Gölge gibi duranlar!
Geri çekilmekle kalmazlar;
“Tek başına mı başardın?” Diyerek küçümserler, yorarlar!
Sen emek verirken, onlar küçültür;
Sen büyürken, onlar daraltır…
Ama bil ki; her sözleri bir taş, her bakışları bir sınavdır!
Taşa takılırsan düşersin…
Dikkat et!
Ama dengeni korursan…
O taşlar yol olur sana; geçersin, büyürsün, aşarsın…
Pes etme!
Unutma!
İnsan, kendine iyi geleni bilmeli…
İyi gelmeyeni ise unutmayı öğrenmeli!
Çünkü bilmek korur…
Unutmak özgür kılar…
İnsanı yeniden doğurur!
Yükselmek başarıdır belki…
Ama insan kalmak; en büyük onurdur, en derin gururdur!
Ve insan…
Kendisine iyi geleni unutursa eksilir;
İyi gelmeyeni unutursa…
Yenilenir, güçlenir, yeniden dirilir!
28 Nisan 2026
02:50
— Raziye Gökbudak