Biz Büyüdük ve Kirlendi Dünya | Raziye Gökbudak
Eskiden bir ibrik su
Arındırırdı hem bedeni
Hem gönlün sesini…
Mis gibi kokardık
Rabbimin nefesi değmiş gibi
Temiz, hafif, umutlu…
Annemin “gel koklayayım” deyişi
Kollarına koşuşum
Saçlarıma eğilip
“Mis gibi olmuşsun,” fısıltısı
Yıkardı içimdeki karanlığı.
Bir leğene sığardık eskiden,
Sobanın sıcağında üşümezdik…
Şimdi banyolar jakuzili, ışıklı,
Duşa kabinli ama dar geliyor ruhumuza.
Ne kadar sıcak su aksa da
Üşüyoruz…
Çünkü insan sıcaklığına
Hasret kaldı içimiz.
Şimdi ekranlar dolu
Her gün cinayet, aldatma, hırs…
Kadın, erkek, çocuk, yaşlı fark etmiyor
İnsanlığın kirine şahit oluyoruz.
Sabun çok, jel çok, koku çok
Ama temizlik hissi yok…
Çünkü biz büyüdük
Ve kirlendi dünya.
Ruhlar toz içinde,
Zihinler pas…
Dünyanın kokusu
Bir yerinden bulaşıyor insana.
Belki de kirlenen bedenimiz değil,
İnsanlığın ruhudur artık.
Suyla değil,
Vicdanla arınacak olan…
…