Dünya Üzgün / Edgar Veito Price

Dünya üzgün çünkü insan havanın saflığını, suyun serinliğini ve gecenin çiyini küçümsedi.

Dünya üzgün çünkü insan nemli çayırları, nehirleri ve gölleri kuruttu; deniz tek başına kaldı.

Dünya üzgün çünkü insan ona gölge ve meyve veren ağaçları kesti.

Dünya üzgün çünkü insan tarlaları yaktı, yağmur ormanlarını yaktı ve koruları yaktı.

Dünya üzgün çünkü insan ne çiçeklerin hoş kokusunu içine çekmek ne de güzel kelebekleri görmek istiyor.

Dünya üzgün çünkü insan suyu kirletti ve balıklar öldü; havayı kirletti ve kuşlar öldü.

Dünya üzgün çünkü insanoğlu kurbağaların gece tartışmalarını ve kuşların sabah cıvıltılarını susturdu.

Dünya üzgün çünkü insan geyiği, sincabı ve kartalı öldürdü ve pumayı öldürdü ve aslanı öldürdü.

Dünya üzgün çünkü insan yalnız kaldı.

Dünya yasta çünkü insan öldü.

Çeviri: Bahar Hamaloglu

Yazar: Edgar Veito Price (1978)

LA TIERRA ESTÁ TRISTE

La tierra está triste, porque el hombre desprecio la pureza del aire, la frescura del agua y el rocío de la noche.

La tierra está triste, porque el hombre secó los húmedos prados, y los ríos y los lagos; el mar quedó solo.

La tierra está triste, porque el hombre corto los árboles que le daban sombra y fruto.

La tierra está triste, porque el hombre quemó los campos, y quemó la selva y quemó el bosque.

La tierra está triste, porque el hombre no quiere oler el aroma de las flores, ni mirar las bellas mariposas.

La tierra está triste, porque el hombre contaminó el agua y murieron los peces; contaminó el aire y murieron las aves.

La tierra está triste, porque el hombre acalló las discusiones nocturnas de las ranas, y el trino matutino de los pajaritos.

La tierra está triste, porque el hombre mato al venado, y a la ardilla, y el águila; y mató al puma y mató al león.

La tierra está triste, porque el hombre quedó solo.

La tierra está de duelo, porque el hombre murió.

Autor: Edgar Veito Price (1978)