Günün Şiiri | Kuruyan Ağaç | Hatice Altunay
“Yüreğimin döküntüleri cümlesiz şimdi”
Yaşamın ortasında kurudu dallarımız
Yaralı yüreğimiz oldum olası
Yaramıza tuz basanlar olmasa
Aydınlanmaz yüzümüz bizim
İyi gün dostumuz bir alaydı
Aradım oysa, sesimin tınısı titrek alevdi
Bin dereden bin su sesi vardı da
Beni asla yanıltmadı hiçbiri
Halkının omuz başında olanlar.
Yoksulsan, umarsızsan, kimsesizsen
Devletten özele hesap tamam
Öl gitsin
Sağlık çöktü
Dost sandıklarım aslında bir ölüydü
İki yüzlüleri dip acılarımda gördüm
Olağan zamanlarda gülecekler yüzüme
Acılı zaman perdesinde
Gerçekler kara kara güldü.
Gerçek olmayan dostlarımı gördüm
Olağandışı zamanlarımda
Gözümden düşen düşene …
Kuruyan gözyaşlarıma
Yeniden tohumlar ektim.
Öldürmeyen Yaratan öldürmemişti
……………….
……………………………………….
Yüreğimin döküntüleri cümlesiz şimdi
Zaman su gibi aktı
Yürüdü cılız dallarıma su yeniden
Kendi yaramızı kendimiz sardık
Kuruyan ağacın gövdesine su yürüdü
Yeşeriyor baharın son valsinde
Ünlemli cümlelerim virgüller ile
Çoğalıyor şimdi.
Hatice Altunay