Sesim öğretemiyor / Hıdır Mutluer

Dağların, kalbini yarıp geçen ırmaklara aşkla bakışını
Sulara benzeyelim diyorum bu yüzden en çok sulara
Dağlar vadiler ovalar zaten bize dost
İnsanlardan geçelim, en tenha yerlerinden, en kalabalık yerlerinden en kırılmış yerlerinden
İnsanlardan geçelim aşkla aşkla aşklardan geçelim
Bu yalnızlık bize çok fazla

Sesim öğretemiyor
Uçurumların, taşın kalbinde açan bir çiçeğin hatırına bütün boşluklarını aşkla doldurmasını
Çiçeklerle benzeyelim diyorum bu yüzden en çok çiçeklere
Olup olmaz yerlerinde fışkıralım hayatın
Tenhalarda, asfalt yollarda, suskun dillerde, öfkeli dillerde, incinmiş kalplerde
Mezar taşlarında açalım aşkla
Kabristan değil gülistan olsun hayat
Bu kadar ölmek bize çok fazla

Sesim öğretemiyor
Bir şiirin en kırılgan seslere nasıl can verdiğini
Şiire benzeyelim diyorum bu yüzden en çok bir şiire
Yasaklanmış bir dilin harfleriyle başlayalım söze
En sessizleri en başa koyalım yeniden hatırlatmak için
En uzak, en suskun, en çaresiz dillerden kuralım imgeyi
Sonra salıverelim kafesteki tüm sesleri
Göğün yüzüne, aşkın yüzüne, suyun yüzüne, sözün ve şiirin yüzüne
Bu kadar susmak bize çok fazla

Hıdır Mutluer