Kişisel Fotoğraf Sergisi | Necdet Arslan 

Bilmediklerim sınırsız

Okyanuslardan da büyük…

Dalgalara göğüs gererek

Öğrenmeye çalışıyorum…

,

Bazen sessizlik

Ağır bir yük bindiriyor omuzlarıma

Korkunç mu korkunç bir boşluk büyüyor o an

İçimdeki yalnızlıklara karışıyorum.

,

Kendimden haberim olmadığı zamanlar

Türlü türlü sorular sökün edip geliyor

Bir sıkıntı ki sorma gitsin

Verilecek yanıtlar çok

Ama nerden başlasam söze

Ayırdında değilim

Us’umla savaşıyorum

.

Mevsimler değişiyor usul usul

Sonra renkler de yitiriyor canlılığını

Neresindeyim zamanın?

Alıp götürüyorlar benden bir şeylerimi

Uzun bir koşu bitmiyor ki

Bilmeden yarışıyorum

.

Ansızın sıkışıp

Teslim olma an’ı içinde

Kilitleniyor tüm eylemlerim

Öfkem kabarmıyor

Dilim dönmüyor

Göremiyorum

Çizgileri değişmiş

Bir başka yüz sırıtıyor aynalardan

Bu ben miyim

Çaresizlik yaman mı yaman

Alışıyorum.

İki ile üçü topluyorum

Beş etmiyor

Avuçlar dolusu tohum serpiyorum toprağa

Yeşermiyor bitmiyor

Bir taşı fırlatmak istiyorum maviliklere

Yere düşüyor gitmiyor

Yaşam giz’leri barındıran bir orman

Kaybolma korkusunun telaşıyla

Kuytulardan gelen seslere doğru gidiyor adımlarım

Kurtlara çakallara ulaşıyorum

.

Şiirler yazmak geçiyor içimden

Olmuyor bir türlü olmuyor

Duygularım vurgun yiyor ilkin

Sözcüklerim sönüyor birer birer

Biliyorum ki bütün suç bende

Kendimle dalaşıyorum.

.

Giriştiğim tüm kavgalardan

Yenik çıkıyorum.

Çekip gitmek pahasına da olsa

Haramilerle uzlaşıyorum

.

İyi ki varsın ey sevgili

Yalnız sen anlıyorsun dilimden

Benim bütün kuşku boşluklarımı

Yerli yersiz sıkıntılarımı

Kocaman bir hiçe çeviren sensin

Bu yüzden işte yaşamak adına

Işığa koşar gibi sana koşuyorum

Evreni yeniden yaratmak

Koklanacak bir gülü bulmak

Ve tüm hislerimi tamamlamak adına

Sonsuz bir sevgiyi seninle paylaşıyorum.

Ben özümü seninle paylaşıyorum